Wpisany przez Andrzej Podgórniak   

środa, 18 stycznia 2012 23:11

W naszych domach Wigilia to czas zupełnie wyjątkowy i niepowtarzalny, coś, na co można czekać cały rok i pomimo, że wszystko jest każdego roku nieomal takie samo, wciąż czekamy.  W dużym stopniu także dlatego, że jest to Święto, jak żadne inne w Polsce, o takiej liczbie wymiarów. Religia, Bóg, Kościół, także rodzina, wspólnota, tradycja, patriotyzm… można by długo wymieniać. Wśród tego wszystkiego kolędy. Śpiewane nawet w tych domach, gdzie z muzykalnością, słuchem i głosem kiepsko. Bo kolędy najbardziej śpiewamy sercem. Oczywiście, piękne wykonanie zawsze dodaje blasku, ale bez serca, najlepszy głos nie pomoże. W naszym kościele tego blasku było wyjątkowo dużo.
Było tak, jakby cząstka czasu Świąt Bożego Narodzenia przeniosła się do styczniowego wieczoru. Miałem radość poczucia ciepła dłoni mojej żony, obecności w tym tłumie moich najbliższych i wszyscy razem przez prawie dwie godziny byliśmy cząstką czegoś znacznie większego. Kiedy świątynię wypełniał chór, sąsiedzi ze Skarszew i okolicznych wiosek stawali się nieomal dosłownie rodziną. Poczułem, że wybierając bardzo wiele lat temu swoje miejsce na ziemi, dokonałem właściwego wyboru. Miejsce na ziemi, to przede wszystkim ludzie to miejsce wypełniający.
Można „naukowo” analizować przyczyny sukcesu przedsięwzięcia. Osobowość „gwiazdy”,  sentyment starszych do jej dawnych piosenek, muzykalność i głos, także starania ks. Lemana, by koncert rozpropagować i dać mu świetną oprawę. Myślę jednak, że najważniejsza okazała się potrzeba Skarszewiaków  (umownie, bo wielu uczestników kolędowania przybyło z daleka), pragnących bycia prawdziwą wspólnotą. Pragnienie to, nawet jeśli mimowolnie, tego wieczoru dobitnie zademonstrowali. Nie da się nie zauważyć, że ci ludzie zasługują na więcej, niż oferuje im szara rzeczywistość naszej Gminy. Może, analogicznie jak w jednej z dawnych kolęd śpiewanych przez Eleni warto zadać pytanie, czy z Narodzinami Pana przyjdzie przebudzenie Ojczyzny, zapytać czy po takim wieczorze coś dobrego się stanie z nami?
Napisałem słowo gwiazda w cudzysłowie w pełni świadomie.  W osobie stojącej na „scenie” ja gwiazdy nie dostrzegłem. Gwiazda lubi błyszczeć, a ona potrafiła nieomal wtopić się w śpiew dzieci i dorosłych. Dzięki niej każdy mógł uczestniczyć w pięknie chóru ludzkich głosów, jako udzielny artysta. Dzieliła się swoim talentem z nami, byśmy uczestniczyli, jak to ładnie ujął ks. Leman, we wspólnej modlitwie.
W prezentacji artystki było o jej dokonaniach artystycznych, zresztą jej biografia jest dosyć powszechnie znana. Wiadomo też, że nie wpisuje się ona w obecny tzw. główny nurt muzyki  popularnej, jest jakby z „innej bajki”, zresztą nie ona jedna. Chyba nie potrafi zakładać kusych sukienek i cofać biologicznego zegara różnymi zabiegami. W moim przekonaniu, to powód do szacunku. Szkoda jednak, że zabrakło informacji, że Eleni jest laureatką m.in. Medalu św. Brata Alberta. Niezorientowanym podaję, że Fundacja Brata Alberta prowadzi dobroczynność i w ogóle czynienie dobra, jako działanie ustawiczne,  czyli przeciwieństwo akcyjności typu Owsiak. Fundacja opiera się na ludziach dalekich od poklasku, często anonimowych.  Szczególnie w tym kontekście pewnym dysonansem koncertu było wyświetlanie podziękowań współorganizatorom (nawiasem mówiąc o bliżej niesprecyzowanym udziale w organizacji koncertu), co sprawiać mogło wrażenie reklamy. Lepszy byłby na ekranie widok z kamery, który znacząco poprawiłby ogląd wydarzeń, szczególnie osobom o niemłodym wzroku, siedzącym w znacznym oddaleniu od „sceny”.
Sukces ma zawsze wielu ojców. Trzeba mieć jednak nadzieję, że ks. Leman zawstydził (zapewne wbrew swoim intencjom) nasze władze gminne, które dotąd niezbyt wiele miały do zaoferowania mieszkańcom w sferze ducha (ważąc proporcje możliwości) i niedługo znajdą się ludzie, pomysły i środki…
Koncert dowiódł, że mieszkańcy zasługują na więcej i dla nich warto.