Czas mijał, a tu ani efektów, ani odpowiedzi. W budżecie nie przewidziano na ten cel ani grosza, na kolejnych sesjach nie padło na ten temat ani jedno słówko i oczywiście nikt nie pokwapił się udzielić jakiejkolwiek odpowiedzi. Nie góra do Mahometa, to Mahomet do góry, i tak 3 stycznia inicjatorzy udali się po wyjaśnienia do Burmistrza. Wprawdzie nie do największego, który akurat był na delegacji, ale zastępca był dobrze w sprawie zorientowany. Cóż jednak z tego, skoro poza optymizmem, że podjazd Urząd w tym roku wykona, nie potrafił powiedzieć niczego konkretnego. Poinformował, że plan zagospodarowania Placu Zamkowego jest od jakiegoś czasu gotowy, a nawet uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, ale nie mógł określić (nawet przybliżonego) terminu, ani źródła finansowania przedsięwzięcia. Gdyby nie obietnica, że w przeciągu około 10 dni inicjatorka petycji otrzyma odpowiedź na piśmie, możnaby przypuszczać, że podjazd, na który zainteresowani czekają ponoć od 10 lat, jest dla Ratusza wyłącznie przysłowiową gruszka na wierzbie. Skoro jednak Burmistrz napisze, może o sprawie nie zapomni?

Dodatkową kwestią jest brak wystarczającej informacji na temat zmian, które czekają Plac Zamkowy. Wydaje mi się, że sprawa dotyczy szerokiego ogółu mieszkańców, a nie tylko wtajemniczonych urzędników. Pora wreszcie skończyć z praktyką traktowania mienia publicznego, szczególnie tego o walorach historycznych, jako prywatnego folwarku „wybrańców”.

Andrzej Podgórniak